Hollywoodkhabar advertisement

भूल

-Krishna Adhikari
0
shares

-कृष्ण अधिकारी, लमजुङ, हाल-काठमाडौं/९/१९/२०

धेरै पुर्खाले अमूल्य रगत बगाए
थुप्रै आमाको कोख रित्तियो
कतिको वैंशमै निधार पखालियो
धेरैले अनाथ बन्नुप¥यो
तिनैको रगत, आँशु, सिन्दुर र वात्सल्यस्वरुप
आज मेरा हातमा
एक थान कागजको
ठेली थमाइएको छ ।

थाहा छैन
त्यसमा के लेखिएको छ
भोको मेरो पेटले
देख्दैन त्यसमा एक मुठी च्युरा
न टोक्न मिल्ने
न पेट भरिने ।

नाङ्गो मेरो आँगमा
ढाक्दैन एक अँगुल छाला
न ढाक्न मिल्ने
न छोप्न मिल्ने ।

बाढीपहिराले आश्रयविहीन मेरा लागि
दिँदैन ओत लाग्ने एक इन्च ठाउँ
न ओढ्न मिल्ने
न ओत लाग्न मिल्ने ।

त्यो कागजको ठेली
केबल मेरा लागि
बोझ सिवाय केही रहेन ।

लाग्थ्यो पहिले–
त्यही कागजको ठेली नहुँदा
मेरो पेटमा अन्न नपरेको हो
मेरो आँगमा लुगा नअडिएको हो
मेरा टहरो नभएको हो ।

तर आज बुझ्दैछु–
त्यही ठेली
कसैका लागि चौरासी ब्यन्जन हो
कसैका लागि बहुमूल्य बस्त्र अलङ्कार हो
भव्य र आलिशान महल हो ।

भो दोष कसैलाई दिन्न,
मेरो भाग्य नै उस्तो हो
म जन्मनुु नै भूल हो
आफैँले पठाएको मान्छेले कसो नहेर्ला र !
भनी सोच्नु नै मेरो अपराध हो ।